Zoeken
  • Limburg Cultuurt

Op interview met ... Kim Jolling

Ik begeef mij naar het mooie Zepperen, St. Truiden voor een interview met keramiste Kim Jolling. Onderweg kom je langs de vele fruitgaarden en typische hoeves. Bij aankomst word ik onmiddellijk geleid naar het atelier. Het atelier achterin de tuin geeft een prachtig uitzicht en je komt al meteen tot rust.


Kan je wat meer over jezelf vertellen?

Ik ben afkomstig uit Godsheide, Hasselt. Daar ben ik geboren en getogen. Uiteindelijk zochten mijn man en ik een huis en hebben we gebouwd in St. Truiden. Ik heb Germaanse gestudeerd en heb lesgegeven, Engels in het hoger middelbaar. Daarnaast heb ik een pre-doctoraat in literatuur behaald in Hull, Engeland. Vanuit je studies ben je altijd bezig in je hoofd, maar toch dacht ik: Ik werk eigenlijk heel graag met mijn handen. Voor de kinderen ben ik heel lang thuis geweest, ik ben een echte moederkloek. Toen heb ik veel cursussen gevolgd, waaronder vilten, juwelen, en uiteindelijk ben ik dan heel toevallig begonnen aan een cursus keramiek bij Syntra Tongeren. En daar heb ik nog altijd geen spijt van.

Hebben je familie en de plek waar je vandaan komt je gevormd?


Er zijn in mijn familie wel creatieve mensen. Sommigen hebben geschilderd. Maar mijn grootvader, die ik niet heb gekend, was schrijnwerker. Onlangs hebben mijn ouders hun huis verkocht en heb ik wat materiaal van mijn grootvader kunnen recupereren. Ik gebruik zijn materiaal om textuur aan te brengen op mijn keramiek. Het is prachtig dat op die manier mijn grootvader toch nog bij mij is. Het zijn stukken met een ziel.



Wat betekent het pottendraaien voor jou?

Het helpt mij uit mijn hoofd te komen. Ik zie dat ook bij mijn cursisten, heel veel mensen zitten vast in hun hoofd. Het hoofd blijft maar draaien in het drukke leven, maar als je aan een draaischijf zit dat draait wel maar je hoofd staat stil. Het spelen met de klei en het kind in je naar boven laten komen maakt hier deel van uit. Als kind heb je zoveel momenten dat je met iets bezig bent dat alles rondom je vervaagt. Op die manier werkt dat voor mij en ook voor mijn cursisten heel therapeutisch. Je kan de tijd even laten stilstaan en aarden (met je beide voeten op de grond). Veel mensen komen naar hier voor me time, naast het stukje creatief. Dat is mooi.

Honest pottery, vanwaar die naam?

Ik hou van natuurlijke materialen. De klei mag zichzelf tonen. Het is eigenlijk mijn levensfilosofie. Ik hou van eenvoud en honesty zowel in mijn keramiek als in mensen. De klei moet zichzelf kunnen zijn en mensen ook. Zo heeft een persoon niet een ton make-up nodig en een pot ook niet. Puur eenvoudig, heel simpel.

Zijn er kunstenaars die je inspireren?

Sinds 1,5 jaar heb ik een gsm en hebben vrienden mij wegwijs gemaakt op Instagram. Maar ik ben niet zo iemand die andere werken gaat opzoeken. Ik werk meer vanuit het gevoel en dit hangt echt van dag tot dag af. De ene dag is het meer om te ontladen en stress kwijt te raken. De andere dag ben ik meer gefocust en werk ik volgens een plan.

Een persoon waar Ik wel veel bewondering voor heb, is Frans Gregoor. Hij is een ex-leraar van mij en het is fijn om daar een goede band mee te hebben, en ook met mijn ex-medestudenten. Soms kan het hier toch een beetje eenzaam zijn of heb ik nog een vraagje over een bepaalde techniek, want ja ik heb ook nog niet alle wijsheid in pacht. Dan is het fijn om een achterban te hebben waar ik terecht kan voor hulp en informatie.

Heb je een droomproject dat je ooit wil realiseren?

Ik heb vier kinderen en mijn oudste dochter is ook heel creatief, ze tekent en ze danst. In mijn wildste dromen heb ik ergens een vierkantshoeve met heel veel ruimte. Heel simpel en eenvoudig. Grote ruimtes waar mijn dochter danslessen kan geven, en ik yogalessen. Gecombineerd met een groot atelier en een zithoek met keuken voor kooklessen. Eigenlijk een community waar gelijkgestemde zielen creatief kunnen bezig zijn. Koken, dansen, yoga, keramiek. Een plek waar je tot rust kan komen en dit in een mooie rustige omgeving in ‘the middle of nowhere’.

Heb je de kleimicrobe al doorgegeven aan je kinderen?

Hoewel mijn kinderen wel creatief zijn en dan vooral mijn oudste dochter en mijn tweede dochter, is de kleimicrobe nog niet echt doorgegeven. Mijn oudste dochter decoreert wel graag en legt graag de ‘finishing touch’ aan de potten. Ze zijn wel echt schatten van kinderen, want na het lesgeven komen ze wel eens piepen en vragen of ze niet moeten helpen opruimen. Op dat vlak is dat wel een beetje een gezamenlijk project en zijn dat ook mooie momenten samen.


Zie je jezelf als ambachter of kunstenaar?


Ik heb het gevoel dat ik nog veel moet leren. Voornamelijk maak ik nu gebruiksgoed. Dit komt vooral dankzij mijn opleiding. Je kunt keramiek leren op de kunstschool, maar op syntra leer je echt ‘from scratch’. Het is een technische opleiding, maar daar ben ik echt dankbaar voor. Eens dat je de techniek onder de knie hebt dan kun je vervolgens nog kunstiger gaan werken. Het is zoals de Japanse Wabi-Sabi filosofie: ‘De schoonheid in imperfectie’. Japanse keramisten hebben zich ook jaren getraind in het perfectioneren van hun techniek. Ze kunnen perfecte vazen maken, technisch gezien, en op een bepaald moment kan je dat dan los laten en dan komt die artistieke vrijheid. Maar ik vind het als plicht aan mezelf dat ik die techniek goed in mijn vingers heb. Van daaruit komt vrijheid in vorm. Dus als je mij die vraag binnen 5 jaar opnieuw stelt, denk ik daar misschien heel anders over.

Hoe kunnen onze lezers een Kim Jolling bemachtigen?

Ik heb nog geen webshop, maar die komt er nog wel aan. Voorlopig verkoop ik mijn werk hier in het atelier en sta ik ook op keramiekmarkten.


Kim organiseert zomerworkshops en geeft tijdens het schooljaar wekelijks les. Wil je ook tot rust komen of de techniek in de vingers krijgen? Neem dan zeker eens een kijkje op haar website: https://kimjolling.be/ - Joyce Paesen -

42 keer bekeken
 

©2020 door Limburg Cultuurt. Met trots gemaakt met Wix.com